Czym są Parki Technologiczne?

Park technologiczny to zespół wyodrębnionych nieruchomości wraz z infrastrukturą techniczną, utworzony w celu dokonywania przepływu wiedzy i technologii pomiędzy jednostkami naukowymi w rozumieniu art.3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o Komitecie Badań Naukowych (Dz. U z 2001 r. Nr 33, poz. 389 oraz z 2003 r., Nr 39, poz. 335) a przedsiębiorcami, na którym oferowane są przedsiębiorcom wykorzystującym nowoczesne technologie, usługi w zakresie doradztwa w tworzeniu i rozwoju przedsiębiorstw, transferu technologii oraz przekształcania wyników badań naukowych i prac rozwojowych w innowacje technologiczne, a także stwarzający tym przedsiębiorcom możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez korzystanie z nieruchomości i infrastruktury technicznej na zasadach umownych.




Cel: zapewnienie korzystnych warunków dla rozwoju innowacyjnych firm, tworzenia nowych miejsc pracy, dla transferu i komercjalizacji technologii, rozwoju i urynkowienia nowych produktów oraz tworzenia klastrów.

Oferta dla przedsiębiorców:
• infrastruktura techniczna przygotowana pod inwestycje dostępna po konkurencyjnych cenach
• doradztwo i pomoc przy załatwianiu formalności związanych z inwestycjami i działalnością gospodarczą
• ulgi w podatkach lokalnych (w wybranych parkach)
• transfer wiedzy i technologii

Najbardziej organizacyjnie i koncepcyjnie rozwiniętym typem ośrodków innowacji są parki technologiczne. Samo pojęcie park technologiczny posiada systematyzujące znaczenie względem przedsięwzięć lokalizacyjnych spotykanych pod nazwami parki: naukowe, badawcze, naukowo-badawcze, naukowo-technologiczne, przemysłowo-technologiczne, technopole itp. Celem który przyświeca omawianym inicjatywom jest optymalizacja warunków dla transferu i komercjalizacji technologii, powstawania i rozwoju małych innowacyjnych firm, rozwoju i urynkowienia nowych produktów. Liczące prawie 60 lat parki technologiczne  nawiązują do dziewiętnastowiecznej, dobrze znanej każdemu ekonomiście, marshallowskiej koncepcji dystryktów przemysłowych . Fakt skupienia na zamkniętym obszarze przedsiębiorstw i usług okołobiznesowych wywołuje „efekty synergiczne”, co w połączeniu z działalnością B+R i możliwością finansowania ryzyka (venture capital), może przerodzić się w środowisko innowacyjne. Współczesny sieciowy biznes potrzebuje dynamicznego otoczenia, generującego zdolności innowacyjne. Powstające w różnych częściach świata parki technologiczne stają się synonimem struktur gospodarczych XXI wieku, łączących na jednym terenie :

• instytucje naukowo-badawcze oferujące nowe rozwiązania technologiczne i innowacyjne firmy poszukujące nowych szans rozwoju;
• bogate otoczenie biznesu w zakresie finansowania, doradztwa, szkoleń i wspierania rozwoju innowacyjnych firm;
• finansowe instytucje wysokiego ryzyka (venture capital);
• wysoką jakość infrastruktury i walory otoczenia (przyjemne miejsce do zamieszkania i spędzania wolnego czasu);
• wysoki potencjał przedsiębiorczości i klimat biznesu przyciągający kreatywne osoby z innych regionów;
• rządowe, regionalne i lokalne programy wspierania przedsiębiorczości, transferu technologii i rozwoju nowych technologicznych firm.

Park technologiczny to zorganizowany kompleks gospodarczy, w ramach którego realizowana jest polityka w zakresie :

• wspomagania młodych innowacyjnych przedsiębiorstw nastawionych na rozwój produktów i metod wytwarzania w technologicznie zaawansowanych branżach;
• optymalizacji warunków transferu technologii i komercjalizacji rezultatów badań z instytucji naukowych do praktyki gospodarczej.

W polskim ustawodawstwie pojęcie parku technologicznego zostało zdefiniowane w 2002 r.  jako zespół wyodrębnionych nieruchomości wraz z infrastrukturą techniczną, utworzony w celu dokonywania przepływu wiedzy i technologii pomiędzy jednostkami naukowymi  a przedsiębiorcami, na którym oferowane są przedsiębiorcom, wykorzystującym nowoczesne technologie, usługi w zakresie: doradztwa w tworzeniu i rozwoju przedsiębiorstw, transferu technologii oraz przekształcania wyników badań naukowych i prac rozwojowych w innowacje technologiczne, a także tworzenie korzystnych warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez korzystanie z nieruchomości i infrastruktury technicznej na zasadach umownych.

Za pierwszy polski park technologiczny należy uznać Poznański Park Naukowo-Technologiczny powołany w maju 1995 roku, w ramach działalności statutowej i gospodarczej Fundacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Dla potrzeb przedsięwzięcia pozyskano ok. 3 ha terenu oraz szereg zdekapitalizowanych nieruchomości (teren gazowni miejskiej) przy ul. Rubież 46 na obrzeżach Poznania. Po niezbędnych pracach adaptacyjnych w ramach Parku uruchomiono: Zakład Doświadczalny Syntezy Chemicznej, Centrum Technologii Wydziału Chemii UAM oraz Centrum Badań Archeologicznych. Po dziesięciu latach rozwoju to miejsce jest nie do poznania.

Na koniec 2007 r. identyfikujemy w kraju łącznie 43 inicjatywy parkowe, które ze względu na stopień zaawansowania można podzielić na cztery kategorie:
Grupa I – obejmuje 5 parków  zaawansowanych organizacyjnie, realizujących działalność statutową w pełnym zakresie włącznie z udostępnianiem powierzchni i usług wspierających dla firm;
Grupa II – obejmuje 10 ośrodków w początkowej fazie rozwoju, w których skala działań przypomina raczej inkubatory technologiczne;  
Grupa III – obejmuje 9 inicjatyw skoncentrowanych na pracach przygotowawczo-adaptacyjnych, większość powinna rozpocząć działalność operacyjną w ciągu najbliższego roku;
Grupa IV – obejmuje 19 przedsięwzięć w fazie projektowania i przygotowywania podstaw organizacyjnych (powstał podmiot lub zespół prowadzący działania przygotowujące park).



Źródło: Ministerstwo Gospodarki/ RAPORT - OŚRODKI INNOWACJI I PRZEDSIĘBIORCZOŚCI W POLSCE, SOOIPP, ŁÓDŹ/KIELCE/POZNAŃ 2007